We zitten ondertussen dus in Argentinië. Na door het land van Butch Cassidy en Sundance the Kid getrokken te hebben, zijn we de grens overgestoken en hebben we onze eerste Argentijnse stop in Salta gevonden. Daar hebben we Jonathan (een vriend van Gent) ontmoet en samen met hem vormen we nu een driekoppige reisformatie (Lore is terug richting Lima). Jonathan betekent ook direct een hele andere aanpak van de reis. Van avonturen in de natuur zijn we nu voor 100 procent beland in het nachtleven van Argentinië.

Welke avonturen hebben we dan nog meegemaakt? Wel, in het zuiden van Bolivië hebben we ons vollen bak op de woestijnen gegooid. Eerste stop was Uyuni, van waaruit we een driedaagse tour in een 4×4 hebben gedaan. Deze tour bracht ons langs de grootste zoutpan ter wereld. Van veraf lijkt deze woestijn gewoon een zee…waar je op een gegeven moment door aan het rijden bent. Naar wat ons verteld is zou deze zoutpan na regen veranderen in een gigantische spiegel, waar je tijdens het rijden de indruk krijgt te vliegen door de wolken. We hebben dit niet mogen meemaken, maar dat maakte de uitgestrekte witte leegte niet minder indrukwekkend. Neem uit Nederland alle bomen, huizen en hagen weg, zet er bergen rond en laat het er een tijdje sneeuwen en je krijgt waarschijnlijk een gelijkaardig effect. Deze uitgestrektheid geeft trouwens ook de perfecte mogelijkheid tot het maken van optische ilusies op foto. Ik heb zo eindelijk in een glas bier kunnen zwemmen.

De omgeving rond deze zoutpan is echter niet minder spectaculair. Uitgestrekte zandvlakten worden hier omgeven door gekartelde bergen in alle kleuren. De vlaktes zijn hier en daar bestrooid met rotsen die geërodeerd zijn in de vreemdste vormen (namen als “de woestijn van Salvador Dali” zijn zeker niet overdreven). Als je hier dan de helblauwe lucht met een bijna volle maan boven de horizon bij rekent, komen de landschapsbeschrijvingen in de science-fiction boeken uit mijn kindertijd wel heel dichtbij. Twee dagen stonden we veel te vroeg op om in deze surreële omgeving te genieten van de zonsopgang. De tweede keer was zeker de speciaalste. In de vrieskou (het kan hier vriezen tot -20) trokken we onze kleren uit om zo snel mogelijk thermale baden in te stuiteren. Van daaruit, genietend van de warmte, kon je door de stoom genieten van de zonsopgang.

Na deze driedaagse tour vertrokken we naar Tupiza, onze laatste stop voor Argentinië. De stad op zich is niet spectaculair. De omgeving errond was echter de plek waar Butch Kassidy en Sundance the Kid, twee legendes uit het Wilde Westen, hun laatste dagen doorbrachten. De moeite waard, dus, om voor enkele uurtjes een paard te huren en de ondergaande zon tegemoet te rijden. Het landschap is hier vergeven van diepe canyons, rode rotsen, cactussen en – vreemd genoeg – een hoop varkens. Je krijgt hier dus ook vrij veel zin om af te stappen van je paard (want je billen worden vrij rood geschuurd door die Argentijnse hengsten), een vuurtje te stoken en te spelen op die harmonica die je niet bij hebt.

Deze dagen van natuurpracht zijn ondertussen echter voorbij. We hebben ze ingeruild voor een stevige onderdompeling in het Argentijnse nachtleven met El Johnytron als gids. En hij levert zeer goed werk. We zijn hier nog geen saai nachtetablissement tegengekomen en dankzij zijn uitgemeten dieet van biefstuksandwiches en bier krijgen we genoeg energie om te blijven gaan. Daarover gesproken…ik denk dat het tijd is voor de eerste Stella van de dag (inderdaad, ze hebben hier Stella).

Een vriendelijke groet dus!

Is het misschien omdat ik Europees burger ben of zijn grenzen het meest voorbijgestreefde en nutteloze product van een staat?

We zitten hier op het moment vast in het gat van Argentinië. Waarom? Omdat we reeds twee bussen gemist hebben. Waarom? Omdat we net drie uur (met een uur tijdverschil) hebben mogen duimdraaien in een rij aan de Argentijnse grens. Waarom? Ah, daarom!

Een eerste rij mochten we nemen om onze paspoorten te laten controleren. Na toch zeker anderhalf uur kwamen we aan bij een dame in uniform, mondmasker (Mexicaanse griep?) en latex handschoenen (…). Op haar gemak controleerde ze onze paspoorten. Een formaliteit, maar één waar ik nog kon inkomen. Uiteindelijk moet je toch een beetje het gevoel krijgen dat die 80 euro voor een stempelboekje toch nog nuttig besteed zijn. Eenmaal je weer een stempel bij je verzameling hebt toegevoegd denk je opgelucht in Argentinië te zitten…tot je vijf seconden later die tweede rij voor de douane ziet staan.

De douanerij is op zich nog een fijner stukje tijdverspilling. Je gaat net iets sneller dan de paspoortrij, maar het einddoel is pakken lachwekkender. Je wordt eerst opgesplitst naargelang je sexe. Travestieten horen daarbij nog steeds bij de categorie mannen. Na deze opdeling kom je aan bij een machtsgeile douanier (opnieuw met masker en latex handschoenen…) die niets liever doet dan je een streek te lappen. Slijmen en flemen is dus de boodschap. “Hola señor, como le va?” “Mijn rugzak? Ja, die heb ik al geopend voor je.” Na je compleet te negeren steekt hij dan voor welgeteld 10 seconden zijn hand in je rugzak, om je vervolgens door te laten. Machete? Messen? Cocabladeren? Nee, dat is allemaal geen probleem. Ik wilde je gewoon eventjes drie uur laten wachten, zodat je zeker je bus zou missen.

Jawel, grenzen. Ik vraag me af wat die formaliteit economisch moet kosten. Maar uiteindelijk mag een dergelijk machtssymbool best wel een prijskaartje hebben, niet?

Hiphoi! Ik heb in de diepe jungle van Bolivië (we waren El Ché aan het zoeken) internet gevonden. Bovendien een internet dat snel genoeg is om me toe te laten foto’s met jullie te delen. Dat ga ik bij deze dan ook VOLLEN BAK doen. Het is immers veel te lang geleden. En om te beginnen…een paar o-ver-héérlijke zonsonder/opgangen!!! Oléé!!!

Op 4000 meter hoogte genieten van een prachtig uitzicht over Lago Titicaca

Moet er iets gezegd worden?

Mijn nieuwe blingbling

Zonsondergang in de Boliviaanse Pampas

Zonsopgang in de Boliviaanse Pampas

Je stapt dan om halfzes ’s ochtends met prut in je ogen in de kano…om dan dit te zien

Prachtige ochtend

Man, man, man

Reizen allemaal goed en wel. Maar ondertussen contact houden met het thuisfront? Daar loopt het de laatste weken wel wat fout. Ik heb hier stapels foto’s en boeken vol verhalen, en die ga ik hier niet neertypen. Allemaal materiaal om in de vergetelheid te dumpen. Herinneren is uiteindelijk toch een proces van vergeten, niet?

We zijn ondertussen Ecuador dus uit en Peru in. Verschillen? Een paar op het vlak van eten, een paar op het vlak van vrouwen, een paar op het vlak van wegen en bussen (mijn gat!). Maar over het algemeen gaat het om dezelfde fijne mensen en een even prachtig land.

De laatste week hebben we ons ondergedompeld in een heus archeologisch orgie! Waauw! Peru mag dan wel toeristisch zijn, maar het heeft daar meer dan genoeg reden voor. De hoeveelheid aan archeologische sites en culturele rijkdom is waarlijk overweldigend. We hebben op een week tijd elke dag wel een historische site gezien. Overnachten deden we in de bussen, op reis naar een volgende hoop stenen. Elke dag kwamen we afgepeigerd aan…om een uur later volledig op te gaan in een nieuwe verloren beschaving. Allemaal minstens even gewaagd aan Machu Pichu.

Dat was vorige week. Deze week hebben we het nomadenbestaan ingeruild voor een weekje in Huaraz, een stadje in het hart van de Cordillera Blanca. De Cordillera wordt vergeleken met de Alpen omwille van zijn witte pieken. Om eerlijk te zijn hebben we daar nog wel niet veel van gemerkt. Constant gaan hier enige van ’s werelds hoogste en mooiste bergen verborgen achter een pak wolken. Soms kan je een glimp van hun pracht opvangen, maar daar blijft het hier bij.

Gelukkig zijn hier genoeg rotsen waarop Tom en ik ons kunnen amuseren met onze klimkunsten. Dat is dus ook wat we hier met veel plezier doen. De nodige foto’s daarvan zijn getrokken, maar Tom heeft mijn camera en foto’s gepikt. Dus je zal op zijn blog moeten gaan kijken voor beelden.

Hopla! En zo werk ik hier op een half uur mijn achterstand bij. Een warme groet aan iedereen die er één nodig heeft!

Hoe vaak ben ik dit weekend door deze spreuk wel niet aangezet tot nog een glaasje drank? Drink nog een glaasje meer, peetvader! Peetvader? Inderdaad, sinds dit weekend is er een jongentje dat me kan aanspreken als peter Peter. Ivan is zijn naam.

Enkele weken geleden werden we (Tom en ik) gevraagd of we het niet zagen zitten om peter te worden. Slik! Peetvader? … Draagt dat niet veel verantwoordelijkheden met zich mee. “Ach nee,” zei Don Segundo, “dat valt allemaal best wel mee.” Bleek dat hij het gewoon een hele eer vond als Quichua om peters uit een andere cultuur voor zijn kinderen te hebben. Na lang praten over de bijkomstigheden stemden Tom en ik toe.

Bijgevolg bevonden we ons deze zaterdag in Penipe, onze kater van de vorige dag verwerkend op het erf van een simpel boerderijtje. Tegen zeven uur werd er naar de mis gegaan voor het officiële deel van de doop. De pastoor wist ons te zeggen dat blinde gehoorzaamheid een deugd is…wij dachten anders. Wie wijs is weet zich echter over verschillende meningen te zetten en zodus begonnen we aan de rituelen van de doop. Ik moet toegeven dat ik daar toch wel een tikkeltje heel trots stond met dat kindje van twee jaar in mijn handen.

Eenmaal Ivan en Javier in de katholieke gemeenschap waren opgenomen, was het tijd voor het meer surreële deel van de avond. Bij het verlaten van de kerk wierpen de trotse vaders nog wat centjes in het rond voor de omstanders, maar dan moesten we toch echt de camioneta in om het feest te beginnen.

Na een verlegen start met wat perzikenwijn en een maal van cavia’s, rijst en choclo con queso kwam het feest op gang. Het ene na het andere shotje pajaro azul werd getrakteerd door de aanwezige gasten (elk met een fles vol sterke drank). Die pajaro azul is in weze zelfgestookte drank waarvan niemand weet hoe sterk ze eigenlijk is. De gevolgen mochten er dan ook wezen. De compadres maakten een wilde nacht mee die niet echt te beschrijven valt. Een tegenstelling tussen marginaliteit en hemels plezier vulde de avond totdat de compadres (wij dus) één voor één in slaap vielen op het ouderlijke bed.

Dit was voor de rest echter geen reden om te stoppen met feesten. Het opstaan werd vergezeld van – opnieuw- pajaro azul. Of onze recente vrienden gaan slapen waren? Excuus? Niks van! Een hele nacht hadden ze doorgefeest. En ze waren zeker niet van plan om om acht uur ´s ochtends te stoppen. Wij dus opnieuw mee. Tegen de middag had ik een rondleiding door het dorp gekregen en was ik opnieuw zat … of was ik al nuchter geweest? Don Segundo zag dat het feest goed geweest was en kon met een gerust hart neerstuiken op zijn stoel. Slapen heeft hij volgens mij nog tot de volgende dag gedaan. Ik zal het niet weten, want we moesten onze bus halen naar alweer een volgende bestemming.

Geniet van de nieuwe foto’s. De peetkinderen zijn twee prettige en knappe rakkers. De mijne pist wel in zijn broek, maar dat komt nu eenmaal kijken bij zijn leeftijd.

Het is zover. Ons vrijwilligerswerk zit erop. Vanaf nu begint dus onze reis door Zuid-Amerika. Dat betekent dat we dit weekend voor de laatste keer de evenaar hebben gekruist, de laatste keer onze was hebben kunnen laten doen (vanaf nu dus een t-shirt per week), de laatste keer ons hebben volgestoken met lekker en gratis eten en de laatste keer echt bij familie zijn thuisgekomen.

In Alto Choco hebben we zowel de goede als de slechte kanten van vrijwilligerswerk en ontwikkelingssamenwerking gezien. Achteraf gezien ben ik best tevreden over het werk dat wij geleverd hebben. Een vijfde van de geplante bomen in het reservaat hebben hun plekje aan ons te danken. Vele hekken, poorten en prikkeldraden zijn door ons hersteld of vervangen om koeien en paarden uit het reservaat te houden. We hebben een heel huis in orde gebracht van waaruit onderzoek kan gedaan worden naar de flora en fauna in het reservaat. En misschien het belangrijkste van allemaal: we hebben een beetje van onze ideeën kunnen overbrengen op Ramiro (el jefe). … Of zo leek het toch op het einde…Soit.

Het geeft toch een goed gevoel dat je zonder echte kennis van zaken toch zeker je nut kan bewijzen in dergelijke projecten. Dat plaatselijke organisaties vrijwilligers vooral zoeken voor het geld dat ze in de lade brengen is dan uiteindelijk maar bijzaak.

Na afscheid te nemen van alle familie en vrienden, die ondertussen gemaakt waren in Quito, vertrokken we met een dag vertraging (wordt ik daar toch verdomme nog ziek) richting Baños. Al vertrekkende was mijn gedachte steeds “waarom doorreizen als we hier al bij zo’n interessante mensen zitten”. Eenmaal in Baños kwam daar een beetje vanzelf een antwoord op. De eerste dag was er namelijk onmiddellijk één uit duizend.

Met de fiets vertrokken we van Baños richting Puyo. Dit betekent dat je vanaf de bergen afdaalt in het Amazonebekken. De uitzichten waren dan ook verbluffend. Hoewel de weg en de afdalingen zelf niet zo spectaculair waren, waren verschillende watervallen dat zeker wel. Opnieuw zal je moeten wachten op de foto’s, want schoonheid beschrijven is iets dat niet voor mij is weggelegd.

De tocht eindigde bij een poel onder een waterval in de jungle waarin je een frisse duik kon nemen. Center Parcs is er niets tegen! De poel zelf was een heus golfslagbad dat uitkwam op een topper van een wildwaterbaan met hier en daar een natuurlijk bubbelbad om wat te bekomen.  Boven je braken druppeltjes het zonlicht op in een perfecte regenboog en rondom je was er een overvloed van planten en dieren. Wat de natuur kan, kan de mens duidelijk niet beter!

Om de dag dan perfect af te sluiten konden we vanaf een open bus (chiva genaamd), al rijdend in een lekker windje genieten van een mooie zonsondergang naast een smeulende vulkaan.

Trouwens. De nieuwe foto’s zijn van ons avontuur bij de kapper in Quito. We hebben hartelijk gelachen met de verwijfde coupkes die de Latinomachos ons hier aanmaten. Lach ons dus maar eens goed uit!

Ondertussen zijn we min of meer twee maanden bezig met ons project in Alto Choco. Tom heeft deze week zijn laatste week gehad en Bas en ik beginnen aan onze laatste. Hoog tijd om eens wat van mijn indrukken mee te geven.

Het werk is nog steeds zeer fijn. Vooral de week die we nu gehad hebben was zeer interessant. Met het nodige gepush hadden we namelijk gedaan gekregen dat we een week op onszelf mochten werken. Een beetje hoger in het reservaat hadden we een huisje gevonden dat een perfecte uitvalsbasis zou vormen voor het bestuderen van de beren. Jammer genoeg hadden jaren van vocht en verwaarlozing hun sporen nagelaten en moest er heel wat opgeknapt worden. Een job voor ons, niet?

Het was alleen dankzij het liefje van Ramiro (de baas), dat we mochten vertrekken. En dan was het nog met de nodige tegenzin van zijn kant. 100 Nagels kregen we mee om het huis op te knappen. De rest moesten we zelf maar zien te improviseren. Dit zette echter in geen geval een domper op onze vreugde. Eindelijk een week werken zonder een autistische, onwetende, koppige baas. Want zo is Ramiro wel. Alles moet gaan volgens zijn plannen, die vaak vrij absurd zijn. Als je in je reservaat veel tijd besteedt aan herbebossing lijkt het me logisch dat je het bestaande bos probeert te beschermen. Dat betekent dus niet direct een stuk woud omkappen om er maïs te planten. Zeker niet wanneer nog geen tien meter verder een open plek te vinden is. Dat was maar één van de ideeën van ‘el jefe’ waarop we commentaar hadden. Onze commentaar stuit echter altijd op een botte ‘no’, waarop er nog een stukje fris groen sneuvelt.

Hij ziet ons maar als een bende toeristen die zijn loon betalen, wat natuurlijk niet zo fijn is voor ons idealistisch zelfbeeld. Wij waren dus maar al te blij om eens een weekje naar onze eigen ideeën en op ons eigen tempo (dat een pak hoger ligt) te werken. We hebben enkele lange dagen getrokken, maar het eindresultaat was een volwaardig huis. Zelfs Ramiro moest toegeven dat we een zeer goed werk geleverd hadden. En dat voor een bende Belgische toeristjes!

Deze week was er dus een van veel voldoening voor ons. Maar ook de andere weken mét Ramiro zijn zeer fijn. Het landschap waar je elke dag in opstaat en de diversiteit die in je werk zit wegen zeker hard genoeg op tegen ‘el jefe’. Of ons werk niet alleen fijn is, maar ook zijn nut heeft is een ander paar mouwen. We doen genoeg aan herbebossing, maar de koeien die we elke week opnieuw in het reservaat vinden maken genoeg jonge plantjes kapot. Wat dat betreft zullen we binnen vijf jaar dus zeker eens moeten terugkomen.

We hebben er juist een weekje carnaval op zitten. Eender wie weet dat dit gebeuren eender waar rond hetzelfde thema draait: drank. In Canoa (een dorpje aan de oogverblindende kust van Manabi) werden hierbij nog zon, zee en strand gevoegd. Veel meer moet daar niet over gezegd worden.

Tom schrijft dat onze week op de zuidflank van de Cotopaxi wat teleurstellend was. Dat gevoel overheerste inderdaad op bepaalde momenten. Binnen moeten zitten omdat het weer niet toelaat buiten te werken heeft zo zijn gevolgen voor de moraal. Toch waren er ook heel wat ongelooflijke momenten. De eerste ochtend dat we opstonden, was dat met een blik uit duizenden op zowat alle bergen van Ecuador. Dat is het voordeel van het leven op een berg. Je mag dan wel buiten adem zijn van de hoogte, maar de uitzichten zijn fantastisch.

Die ene keer dat we wel naar het tentenkamp op 5000 meter gingen was trouwens ook direct een topper. Het weer was nog steeds slecht, maar dit maakte van de Paramo een surreële plek. Ruiters te paard en lama’s konden zomaar ineens uit de mist opduiken. Daarnaast konden de wolken van het ene op het andere moment plaatsmaken voor het wonderlijke decor dat ze verborgen.

Op de terugweg werd Ron, de hond die ons vergezeld volledig gek toen hij een kudde lama’s met één jong beest in de gaten kreeg. Uiteraard wilden die lama’s niet vluchten en dat jong achterlaten. Er volgde dus een stevige confrontatie waarvan we niets zagen in de mist, maar wel alles hoorden. Uiteindelijk waren er drie mensen voor nodig om Ron te vatten, maar niet voordat hij een lama in de nek verwond had. Geheel in de stijl van voorgaande agressie werd Ron als straf geslagen als een …hond.

Het was dus een week van veel wachten en karweitjes als bezigheidstherapie, maar de hoogtepunten waren zeker de moeite waard.

Vandaag heb ik te maken met een stevige kater. Veel ga ik hier dus niet opgooien. Ik heb wat fijne fotootjes bijgevoegd. Die kater komt WEERAL van een knaller van een feest.

Hmmm…voor de rest is onze vriend Bas hier gearriveerd. Het werk dat we door de week doen is nog steeds fijn. We hebben nog geen beer gezien. HA! Misschien is de Ramiro ons gewoon kei hard in de zak aan’t zetten en zitten daar helemaal geen beren. In dat geval: de nada cabron!!!

Volgende week gaan we meedoen aan een condorproject op de Cotopaxi. Dat wordt een week werken op 5000 meter. We moeten daar een nieuwe berghut gaan zetten. Dat kán niet anders dan super gaaf zijn! Vrijdag gaan Tom en ik ook proberen de top te bereiken…Bas niet.

Volgend weekend is het ook Carnaval. Dat gaan we vieren aan de Co’ta. We hebben wel nog niet echt een slaapplaats en zo. Gelukkig kan een strand altijd goed dienen als bed.

U ziet…ik ben op het moment niet tot veel meer in staat dan het opsommen van wat we gedaan hebben en gaan doen. Anders nog eens een muziekske om dat hier wat op te fleuren? De vorige was ne merengue, dus vandaag gaan we voor cumbiaton. Let vooral op de zakenmannen in de bus!

Zaterdagavond was er een etentje ter gelegenheid van de proclamatie van Denny (het meisje dat op uitwisseling bij ons thuis is geweest). Tom en ik waren uitgenodigd. Wat we niet wisten, was dat dit etentje zou eindigen in een waarlijke ode aan Bachus. Mensen van elke leeftijd dansten dronken en vrolijk tot het ochtenddauw.

Een belangrijke gast op dit orgie van drank en eten was Daniël Termont, burgemeester van de lieflijke studentenstad Gent. Tom heeft een foto van wij tweeën en el Alcalde reeds op zijn blog gezet. Daniël was jammer genoeg te dronken om uit te leggen wat hij in Ecuador deed. Daar getuigt volgende foto wel van.